Helden

Vorige week was het Kinderboekenweek. Het thema dit jaar was superhelden en dapper durven zijn. Op scholen leverde dat een hoop mooie filosofische gesprekken op; wie is een held? Wat maakt iemand tot een held?
In mijn eerste studiejaar deden we een mooie oefening: denk na over iemand die je bewondert. Schrijf een lijstje op van redenen waarom je iemand bewondert. Wees concreet, omschrijf gedrag of situaties.

  • Zij combineert een mooie carrière met een groot gezin
  • Hij staat voor zijn keuzes, draagt de consequenties daarvan
  • Zij is onafhankelijk, redt zichzelf, leeft hoe zij vind dat goed is
  • Hij staat altijd klaar als iemand hem nodig heeft

Als je een lijstje hebt, vervang dan aan het begin van elke zin het ‘Hij..’ of ‘Zij..’ door ‘Ik..’ Kijk dan nog eens naar het lijstje. Lees het hardop aan jezelf voor. Wat zegt dit over jou? Hoe voelt dat? Zou iemand anders dit over jou kunnen opschrijven?

Ik ken er een paar, helden. Echte helden dan, niet op papier of wit doek of scherm. Helden die altijd beter worden en nooit gewond raken of doodgaan, die zijn niet echt. Zo dun als het papier waarop ze getekend zijn. De helden die ik ken zijn van vlees en bloed en ik bewonder ze juist omdat ze soms gewond raken, bloeden en pijn hebben. Niet wat je overkomt maakt je een held, maar hoe je daarmee omgaat.

De eerste keer dat ik een held zag, werkte ik bij de dokter bij ons in het dorp. Een keer in de maand hadden we wrattenspreekuur. Met vloeibare stikstof kun je een wrat bevriezen en met een beetje geluk doodmaken zodat ie er na een paar dagen afvalt. Er kwam een moeder met twee kinderen, die allebei wratten op hun voeten hadden. De oudste was misschien 10, de jongste ongeveer 8.
‘Ik ga wel eerst’ zei de oudste, ‘dan zie jij dat het niet eng is’
Zijn broertje knikte, van angst niet in staat iets te zeggen. De grootste ging op de onderzoekbank zitten en wees mij zijn wratten aan. Ik doopte een wattenstaafje in de stikstof en drukte het tegen zijn voet, op de wrat. Het rookte, de rook van vloeibare stikstof gaat omlaag omdat het zo koud is. De wrat werd wit en siste een beetje. De jongen op de onderzoekbank ademde diep in. Ik zag zijn gezicht een beetje vertrekken, er kwamen tranen in zijn ogen. Hij zei niets. Het was klaar.
‘Zie je wel? Het is niet eng.’
‘Doet het pijn?’ vroeg zijn kleinere broer.
‘Een beetje’ zei de held.

Site kinderboekenweek
Wratten bevriezen heet ook cryotherapie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s