Pesten!

Gisteravond was het weer zover. Ik stond net voorovergebogen om iets uit de kast onder het aanrecht te pakken toen de bel ging. Een snelle blik door de woonkamer; acceptabel opgeruimd en het zal trouwens wel een collecte zijn, rond acht uur ’s avonds. Wie belt er anders aan?
Bij de voordeur stond niemand. De oprit lag er leeg bij in het donker. Ik hoorde niets en zag niemand, maar wist achter de schutting van de buren een groepje grinnikende kinderen. Ok, belletje druk, altijd leuk. Kwajongensstreken heb ik vroeger vaak genoeg uitgehaald. Ik sloot de deur en hoopte op eenmaligheid. Nu bij de buren jongens!     Maar nee.Het duurde  niet lang of er werd weer aangebeld. Ik achtte het wijs niet te reageren, als iemand mij echt nodig heeft zijn er genoeg manieren om mij te bereiken. Dus ik ging door met de strijk, ook toen er even later voor een derde keer werd aangebeld, meermalen achter elkaar dit keer.

Een half uur was het stil en ik dacht dat de groep was vertrokken nu er geen reactie meer kwam op hun pogingen mij buiten te lokken. Toen werd er echter weer aangebeld. Een moment dacht ik open te doen, maar ik besloot te blijven zitten waar ik zat. Er werden steentjes(?) tegen de ramen gegooid en nog eens aangebeld. Een keer zo’n harde tik tegen het raam dat ik dacht dat er een barst in zou komen. Maar het raam bleef heel.

Jaren geleden zat ik op de LTS. Ik was er het enige meisje tussen een paar honderd jongens. Jongens die dachten dat ik het wel leuk vond als ze aan mij probeerden te zitten.
Terwijl ik worstelde met mijn ontluikende lichaam, waar dingen gebeurden die ik niet wilde en die niet bij mij hoorden. Terwijl ik steels verlangde naar het aanraken van juist zo’n lichaam, de zachte rondingen van een vrouw, werd ik door de heren van achter benaderd, probeerde iemand mijn borst te grijpen, lag er op de trap opeens een hand op mijn billen, zoekend naar de ruimte tussen mijn benen en botsten tijden de gymles mensen ‘per ongeluk’ tegen mij op. Na schooltijd werd ik gevolgd; een jongen fietste altijd achter mij aan. Soms fietste hij alleen maar achter me aan, soms haalde hij me in en trapte mijn tas van de bagagedrager, soms riep hij naar me dat hij me ging grijpen, een keer had hij een paal ergens vandaan en stak die achter mij fietsend, onder mijn billen. Om hem te ontlopen fietste ik steeds verder om.

Elke dag, elk uur worden er mensen gepest, omdat ze anders zijn, niet in het standaard plaatje van man/vrouw/hetero passen, omdat ze anders denken dan de mensen om hen heen, omdat ze er anders uitzien.
Ze worden gepest op school, op straat, op de club en ook thuis. Sommige gaan er zo stuk van dat ze niet meer verder kunnen of willen leven, anderen gaan verhuizen, schakelen de politie in of raken verbitterd en wantrouwig. En vaak krijgt het slachtoffer ook nog de schuld! (Ja maar, jij doet ook altijd….)

Gelukkig is mijn raam nog heel en de kerstvakantie bijna voorbij.
Het wordt echt beter.

Nu bij de buren jongens
Elke dag, elk uur worden er mensen gepest,
man/vrouw/hetero
Het wordt echt beter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s