All of me; over liefde en muziek

Van de week ‘kreeg’ ik een link naar een nummer, gezongen bij The Voice of Holland. (dat is een talentenjacht op televisie, voor diegeen die onder een steen leven) Ik zag de titel en dacht; ah, das een mooi oud nummer! Eens kijken wat ze daarvan maakt…  (link)
Fout!! En ik voelde me even heel oud.  Ik had namelijk een heel ander nummer in mijn hoofd bij deze titel! Ik besloot dat op te zoeken ten ‘antwoord’.  (Bij openbare communicatie weet je nooit zeker of een bericht voor jou bedoeld is, noch of een door jou geplaatst bericht ooit wordt gezien door degene die je hoopt. Dat is deel van de lol, maar daarover een andere keer)
Het blijkt dat de firma van meneer de Mol erg goed zijn werk doet, want diverse uitvoeringen en opnames van boven geplaatste link en het origineel daarvan maakten het mij lastig om te vinden wat ik zocht. Niet voor een gat te vangen echter, vond ik er verschillende. Deze koos ik:
All of me, Ella Fitzgerald
Waar het nummer van Julia vd Toorn een liefdesverklaring is waarbij je de emotie bijna kunt vastpakken, is dit bijna een wanhoopskreet; je hebt mijn hart al, waarom neem je niet de rest? Het een is een verklaring van liefde en het andere een wanhoopskreet bij een pijnlijk afscheid. Tegelijk klinkt het nummer van Ella een stuk vrolijker. Of komt dat door het arrangement of de zanger? Zoals Stevie Wonder het zong: ‘With a voice like Ella’s ringing out, there’s no way a band can lose’
Vergelijk het eens met deze: All of me, Billie Holliday. Billie klinkt voor mij meestal alsof ze op punt staat om in tranen uit te barsten, of anders in te storten. En dan verslikt ze zich ook nog eens in de tekst… Dat kan natuurlijk van de overdaad aan drank en drugs komen, het geeft haar geluid iets bijzonder smartelijks wat in momenten als deze (je hebt mijn hart al en versmaadt de rest) op een of andere manier heel troostend is. Voor mij dan,  misschien niet voor iedereen zo toegankelijk als de zoete klank van Ella. 
Om vrolijk af te sluiten, ten slotte nog de versie van Louis Armstrong, die volgens sommigen niet kon zingen, noch trompetspelen. Muziek maken kon ie echter wel!  Hier draait alles om de muziek, de tekst of enige boodschap daarin is ondergeschikt aan het geluid van blazers en het plezier in het maken van muziek, wat ook na decennia nog door mijn koptelefoon stuitert.
Of liefde nou eindigt in wanhoop of  in eeuwig geluk, vrolijke musici blijven bestaan 🙂  (Dat is ook een liedje, zoek dat zelf maar op! )  

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s