Suite voor Zara I: Pavane

De lucht hangt trillend heet tussen de tuunwallen. Behalve het zachte stampen van de hoeven ergens ver onder mij is er geen geluid. Ik word gedragen, haar warmte stijgt naar me op en de zoete warme geur van paardenzweet dringt in mijn neus. Het warme ontspannen lichaam onder mij geweegt in een kalm ritme voorwaarts.
Hoger klimmen we; er zitten een paar haakse bochten in het pad naar het hoogste punt van het eiland. Daar eenmaal aangekomen, laat ik me van de paardenrug op de grote zeskantige tafel glijden. 

Oosterend, de Waal, den Burg, den Hoorn en het witte vierkant van het badhotel in de Koog zijn goed te zien. Oudeschild wordt door de bomen van het bos aan de doolhof aan het oog onttrokken. De boot vaart op weg naar den Helder, dat aan de horizon te herkennen is.
Het geluid van scheurend gras; In het weiland hebben de schapen, nog in hun vacht, het zwaar. Als hijgende bollen wol liggen ze in het gort droge gras de koelte van de avond af te wachten. Ik ga op de tafel zitten en kijk naar de ronde gele fjord met donkergewolkte voorbenen die vlak voor mij staat te grazen. Haar lage volle staart hangt langs haar achterbenen, de onderste punten rusten op het gras. Met haar zachte, gevoelige lippen pakt ze het gras in bosjes vast om het met een korte ruk af te snijden. Om de paar happen tilt ze haar hoofd op om al kauwend de omgeving af te speuren. Met een zwiepende beweging van haar lange staart verjaagd ze een paar zwarte vliegen van haar flank en graast weer verder.

Plots tilt ze haar hoofd met een ruk op; de oren recht overeind, haar hele houding gefocust en geconcentreerd. Uit haar mondhoek steekt een grasspriet. Ik volg haar blik; beneden langs de weg loopt een fijn gebouwde bruinwitte pony in een vlotte draf. De ruiter in een rood shirt steekt scherp af tegen het geel groene landschap.
Zara begint weer te kauwen, haar blik steeds gericht op de pony. Dan opeens verscheurt haar heldere hinnik de stilte van de zomermiddag op de hogeberg.  De pony  mindert vaart, de ruiter kijkt geschrokken in onze richting. Zara verroert zich niet, blijft gespannen kijken hoe pony en ruiter uit het zicht verdwijnen.
Al deze tijd zit ik gespannen op het puntje van de tafel, mijn hand stevig op de teugel, klaar om in te grijpen mocht dat nodig zijn.
Als de pony is verdwenen, laat Zara haar hoofd met de enorme lok haar weer naar de grond zakken. Ze schudt haar hals en de teugel glijdt naar beneden achter haar ‘kartonnen’ oortjes. Haar vacht heeft in het heldere zonlicht de kleur van rijp graan, glanzend als goud.
Ik sluit mijn ogen en geniet van het zonlicht, de hitte van de zomer, de geuren van de zomer, het geluid van mijn paard, dat rustig staat te grazen. Hoog in de lucht hoor ik een leeuwerik. Hoger en hoger gaat hij, tot hij op de grond bijna niet meer te horen is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s