14 juni.

In een eerder blog heb ik al een verwezen naar mijn non binair zijn. Toen ik me dat realiseerde vielen er een hoop zaken op hun plek en dat was een prettig gevoel. Dit voorjaar was er op veel basisscholen aandacht voor genderdiversiteit tijdens de ‘week van de lentekriebels.’ Dat lijkt me een goede zaak. Er zijn mensen die vinden dat dit niet thuishoort in het curriculum van de basisschool, (of het algemeen voortgezet onderwijs, of dat jeugd hier überhaubt niet over hoeft te leren.) Kinderen zouden daar te jong voor zijn, of op rare ideeën kunnen komen.
Laat ik daar dit op zeggen; ik wist als kleuter al dat er iets ‘anders’ was aan mij, dat andere kinderen anders over zichzelf dachten en voelden. Ik was niet wat er van mij verwacht werd, ik had geen enkel voorbeeld waar ik mezelf in herkende, ik kende niemand die leek op hoe ik mijzelf als groot mens zag. Ik voelde me echt niet meisje, en ook niet echt jongen. Had ik toen een woord gehad waarmee ik mezelf kon omschrijven, waarmee ik kon duiden wie en wat ik was, dan had ik me wel een stuk beter gevoeld.
En een vraag aan u als cis persoon: Wanneer besloot u dat u een jongen of een meisje was? En als u dat al wist toen u klein was; waarom zou u dan niet geloven dat ik op die leeftijd wist dat ik dat beiden niet ben?
In onze huidige maatschappij ligt er bizar veel nadruk op verschillen in gender; van allerlei producten, van T-shirts tot plakbanddispensers, is een blauwe (jongetjes) en een roze (meisjes) variant te verkrijgen. Mannen hebben schijnbaar behoefte aan een ‘mancave’, waar dingen gebeuren waar vrouwen geen interesse in of weet van mogen hebben. En als een vrouw een spannend boek schrijft heet dat een ‘vrouwenthriller’, is die daarmee voor mannen minder geschikt..?

Ik vind dat bijzonder, vooral omdat uit onderzoek blijkt dat de verschillen tussen mensen veel interessanter zijn dan alleen verschillen in geslacht(sorgaan). We zijn allemaal anders, en daarmee allemaal gelijk. Maar goed, daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben.

Een tiental jaren geleden vond ik in de bibliotheek in een middelgrote Limburgse stad een boek dat mij als een klap in mijn maag raakte. Dat was het moment dat ik me realiseerde wie en wat ik was, dat ik iets was dat bestond en dat ik niet de enige op de wereld was die zich zo voelde. Het maakte niet direct een einde aan mijn gevoel van ongemak en eenzaamheid, maar wel het begin van het einde daarvan.
En vorig jaar januari kreeg ik op een nascholingsweekend in Vlaanderen een ander boek in mijn handen geduwd met een soortgelijk thema. In de trein onderweg naar huis begon ik daar vol enthousiasme in te lezen. Verder dan het eerste hoofdstuk kwam ik echter niet.

Nu wist ik dat de dysforie die ik voelde niet gek of eng was, dat het niet betekende dat ik gek was en dat ik daarvan niet in een depressie hoefde te zakken. Maar het gevoel was wel echt. En misschien is het dan toch wel tijd om echte stappen te doen om zichtbaar te worden wie ik ben.

Sinds mijn puberteit stoor ik mij aan de bobbels op mijn borstkas. Ok, ik weet; ze zitten daar met een reden die hebben ze jaren geleden lange tijd en naar tevredenheid vervuld, al had ik ook in die periode vaak moeite met hun aanwezigheid. Sinds enkele jaren draag ik een binder, die mij ongeveer de vorm geeft die ik in mijn hoofd heb. Zonder voel ik mij naakt en kwetsbaar. Maar in de zomer is zo’n extra laag stevige stof ook benauwend en warm. En eigenlijk wil ik dat ding natuurlijk liever kwijt. Eigenlijk wil ik die bobbels kwijt!

Daarom check ik vandaag in bij een ziekenhuis. Het is spannend en ook best een beetje eng. Maar als het goed gaat, als het gaat zoals de bedoeling is, dan kom ik vanmiddag uit de narcose met een platte borstkas. Voorlopig blijft die nog even stevig ingepakt om alles goed te laten genezen en vastgroeien, maar als mij de tijd gegeven is, zal ik de zomer van 2022 zonder zorgen met alleen een loshangend hemd om mijn bovenlijf, of zelfs met een blote bast de wereld tegemoet treden. Ik kan haast niet wachten.

6 Reacties op “14 juni.

  1. Lieve Nish,

    Succes bij deze nieuwe stap…

  2. Nish, kanjer! Veel sterkte en een voorspoedig herstel zodat je deze zomer kan skinny dippen achter diek zoals je bent en je je gelukkig voelt

  3. Succes,weer een stapje meer jezelf straks.

  4. Wow. Volledig weg geblazen. Wow van: wat mooi en dat je ervoor gaat.
    Weg geblazen: omdat sowieso met jouw verhalen. Sterkte met de operatie en een spoedig herstel.💖

  5. Wauw Nish, wat een enorme stap. Ik wens je een spoedig herstel van deze operatie.

  6. Marielle Aubertijn

    Dat alles maar mooi mag helen, sterkte. En een fijne zomer tegemoet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s