Een nieuwe lente, … ?

Ik sta op de rand van een braakliggend terrein. In de verte zie ik de contouren van de beschaafde wereld. Vormen van huizen, gebouwen, bomen steken scherp en donker af tegen de heldere vrieslucht, ik hoor de geluiden die daarbij horen; auto’s, gelach en stemmen van mensen. Zo dichtbij en toch onbereikbaar.
Het is geen droom, het land is van mij. Het hoge gras, de puinhopen, de stapels bouwmaterialen, het gereedschap dat er staat en hangt, de oude en nieuwe fietsen, het hek, de vlaggenmast, zelfs de kersenboom, alles delen van niet gestarte en bijna of soms geheel voltooide projecten uit mijn verleden. Lees verder

Tussen de rails

Ik reis graag met de trein. Ik kan relaxen, lezen, slapen, schrijven, of een beetje zitten appen met vrienden. Ondertussen kijk ik naar buiten, waar het landschap in hoge en soms wat minder hoge snelheid aan mij voorbij gaat. Zoals in het gedicht van Willem Wilmink; achterlangs het leven. Lees verder

Duisternis

Waarschuwing: als u niet in mijn diepste duisternis wilt kijken, lees dan niet deze blog! Stop hier, even goede vrienden. Ik wens u een fijne jaarwisseling en vrede in 2016. Lees verder

Kerst in Oosterend

Op de hoek van de Peperstraat/Oranjestraat staat een delegatie van Excelsior en speelt ‘Ere zij God’. Ik sta voor het raam van mijn slaapkamer in het donker en luister.
Op straat onder mijn raam loopt een jonge moeder langs, in de richting van de muziek. Een kind in een wandelwagen, een kleuter loopt naast haar.
De kinderstem klinkt schallend in de heldere koude ochtend; ‘Weet je dat ik er helemaal van geniet?’
Mooi hoe een kind in een paar woorden zo eenvoudig mijn gevoelens kan beschrijven.

Zalige kerst!

Suite voor Zara: V Requiem

29 november 2006
Met een grote draai zet ik mijn auto stil op het erf. Ik draai de sleutel om en blijf nog even achter het stuur zitten om mijzelf bij elkaar te rapen. Als ik uitstap streelt de onwaarschijnlijk zachte novemberlucht mijn gezicht. De zon schijnt laag over het land en geeft de schuur een lange donkere schaduw. De steenslag op het erf kraakt onder mijn voetstappen. Het gras is groen en lang alsof het nog augustus is. Ik zie de paarden achter het vakantiehuis staan. De twee shetlanders lopen in de richting van de ruif terwijl ze naar elkaar bijten. De enorme zwarte shire Beau staat bij de ruif hooi te eten. Daar tussen zie ik haar grote ronde vorm. Ze ligt met haar rug naar me toe, de bruine aalstreep scherp zichtbaar in het goudgeel van haar vacht. Lees verder

Mijn landschap

300 jaar geleden was ik er nog niet. Of ik was er wel, onder de zee. Meters diep zout water; werkgebied van vissers, inspiratie voor dichters en toevluchtsoord voor verliefden en verlatenen. Niet toevallig zijn de tranen van mensen zo zout als de zee, of misschien is het andersom? Zoveel tranen zijn vergoten aan de kust dat de zee er zout van is.  Lees verder

Suite voor Zara: IV Sarabande

Terwijl ik Zara sta te poetsen, staat het veulen naast me aan mijn arm te trekken. Zoals elke keer probeert ze onder het hoofd van haar moeder door te lopen, maar het touw waarmee haar hoofd aan het hek vastzit, belet haar dat. Lees verder

kleine ergernissen I: Geniet ervan!

Bij tijd en wijle verblijf ik best veel online. Ik zie facebook als een druk café, waar allerlei gesprekken door elkaar en tegelijk gevoerd worden; het is onmogelijk om al die gesprekken te volgen, maar soms hoor je aan de tafel naast je iets gezegd worden waar je wel op móet reageren. Gelukkig kan dat op facebook zonder te schreeuwen en meestal zonder dat mensen zich bedreigd voelen doordat je inbreekt in een gesprek. Lees verder

Suite voor Zara: III Berceuse

Stil loop ik door de nacht. de volle maan werpt haat zilveren licht over de aarde, daarmee alles een sprookjesachtige glans gevend. Achter me klinkt het kalme stampen van haar hoeven. Lees verder

Gesprek met de dood

Vandaag heb ik de dood gesproken. Ik kwam hem gewoon tegen op straat, hij groette mij beleefd maar ik schrok dat ik hem zag en omdat hij mijn naam kende.
‘Komt u voor mij?’ vroeg ik hem en ik hoorde zelf de schrik in mijn stem.
‘Nee, voor jou ben ik hier nog niet’ antwoordde hij met een stem die mij deed rillen. Ik wist niet of ik hem meer mocht vragen, maar hij was kennelijk in een goed humeur en vertelde zelf verder. Lees verder