2; Verhuisdozen 2005

Verhuisdozen, 2005

Zuchtend open ik de zoveelste verhuisdoos. De vuilniszak naast me zit vol bezittingen die ik vier jaar geleden belangrijk genoeg vond om in een doos in de opslag te zetten. Al die tijd hebben kisten en dozen op de zolder van de schuur van de buren gestaan, tussen visnetten, gewichten en ander spul wat op een kotter nodig is, al weet ik niet waarvoor.
In een klein hoekje onder het dak stonden mijn eigendommen te wachten tot ik een eigen huis had met plaats voor mijn eigen spullen. Ondertussen woonde ik met de kinderen bij mijn ouders in huis en volgde een opleiding.
Na het stranden van mijn huwelijk, bijna vijf jaar geleden, stond ik in een lege gang met allemaal open deuren. Dat werkte eerst verlammend, tot ik een deur koos: ik ging weer studeren! Ik reisde elke week naar de hogeschool waar ik werkte aan mijn competenties als docent, zodat ik later mijn eigen huis zou kunnen bekostigen met een baan in het onderwijs. Ik genoot van het studeren, het schrijven van verslagen en reflecties en de omgang met docenten en medestudenten op de hogeschool en de jongeren op de stageplek. Ik groeide, leerde en vond een nieuwe liefde, er is veel gebeurt de afgelopen vier jaar. En nu ga ik weer een nieuwe stap in; voor het eerst in mijn leven heb ik een huis voor mijzelf.
Nu het zover is, blijkt veel van de opgeslagen spullen zo onbeduidend of zo verweven met vroeger dat ze na het uitpakken in de zak en uit mijn  nieuwe leven gaan. Een paar opwindbare speeltjes herinneren aan een vroegere verzameling en gaan samen met een vogelhuisje dat te klein is om ooit bewoont te worden in een doos voor de rommelmarkt. De dozen ruiken vaag naar visnetten en zeewater. De een wordt steeds leger, dan ander steeds voller. De kranten, zorgvuldig gewikkeld om kwetsbare voorwerpen, vertellen het nieuws van vier jaar geleden.
Onderin de doos staat een zwart houten kistje. Ik laat mijn vingers over het bewerkte hout glijden. Heel lang geleden heeft iemand veel werk gehad aan de fijne bewerking van het harde ebbenhout. Goudkleurige metalen banden lopen rond het hout en komen samen bij een klein goudkleurig slot met een zacht glanzende sleutel. Vier jaar lang heeft het in deze doos op zolder gestaan. Maar daarvoor heeft het een veelvoud van die tijd op verschillende zolders doorgebracht. Waarom heb ik me er niet toe kunnen zeten de inhoud écht te bekijken? Ik pak het op uit de doos en verbaas me weer over het gewicht, net zoals de eerste keer dat ik het optilde. Ik zet het kistje midden op tafel en vouw de lege doos plat. Vanuit de gang kijk ik tevreden de kamer in. Langzaam begint dit kleine nieuwbouwhuis mijn leven te weerspiegelen. Een paar prijzen, ooit gewonnen met mijn paard, foto’s door mijn vader en tekeningen door mijn kinderen gemaakt. Mijn huis, mijn sfeer.

En nu zie ik weer het kistje. In mijn hoofd hoor ik de stem van de man die het mij gaf, lang geleden.
‘Ik wil dat jij het meeneemt. Het verhaal leest. Daarna kijken we verder.’ Ik had geprotesteerd maar was met het kistje naar huis gegaan.

Met een kop thee ga ik op de bank zitten en kijk naar het glanzend zwarte hout, de zorgvuldige uitsnijdingen, de goudbeslag banden. Het kleine sleuteltje steekt in het slot. Als ik het omdraai weet ik dat het slot zal kreunen en het scharnieren piepen. Ik denk aan het verhaal van het kistje, de dag dat het in mijn bezit kwam. Het regende die dag…

lees verder>>

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s