Rust gezocht

Vanmorgen las ik een tweet: #rust gezocht. Wie helpt mee zoeken? Vanavond moest ik daar weer aan denken. Ik weet niet meer wie de zoektocht startte, maar ik had mijn vondst graag met hem gedeeld. Ik vond wat hij zocht: rust.
Ik fietste na een enerverende avond terug naar huis. De zon verdween net achter de horizon en strooide een scala kleuren blauw en oranje langs de hemel. In die hemel hingen een aantal wolken van verschillende vorm, die scherp en zwart afstaken tegen de snel donker wordende lucht. Op de horizon de lichtjes van een dorp, een langsrijdende auto. Een paar eenden vlogen over, zacht kwakend met elkaar. In het weiland stonden en lagen schapen als vaagwitte schaduwen. Hun snelle grazen was hoorbaar in de stilte van de avond.
Het is natuurlijk een cliché te zeggen dat de rust die je zoekt alleen te vinden is in jezelf. Toch is rust ook niet iets wat je vinden kunt door alleen maar op een mooie avond naar de lucht te kijken. Ik was alleen op de weg, ik zag in de verte twee auto’s rijden die niet afremden om van het uitzicht te genieten. Als je niet stilstaat om te kijken, is het uitzicht verspilde moeite. Als je wél stilstaat om ergens naar te kijken, of te luisteren of om wat dan ook, is de rust er soms zomaar wel. Misschien is dat het dan wel: rust zit niet in jezelf, maar loopt achter je aan. Dan hoef je niet meer te zoeken, alleen even stil te staan zodat de rust je in kan halen.

Jaap Fisher; het kerkhof

De ziel gaat te voet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s